Gelukkig zijn er in onze tijd mensen die soms na een lange periode aanhaken bij kerk en geloof. Soms ook aanhaken zonder in het christelijk geloof zijn opgegroeid. Of er is een hele periode geen betrokkenheid geweest, maar men is opnieuw aangehaakt. Anderzijds zijn er in onze tijd nogal wat mensen die afhaken van de kerk én van het geloof. Soms zijn daar ook hele goede redenen voor, omdat er een conflict heeft plaatsgevonden met iemand uit de kerk. Soms is het afhaken ook een sluitpost van een geruisloos proces van vervreemding en verminderde betrokkenheid. Het zou vreemd zijn wanneer we zouden vragen om ook maar af te haken!

Toch is dat de situatie waar het in de tekst om gaat. In het voorgaande gedeelte heeft Jezus een wonder verricht: het broodwonder, waardoor velen met Hem mee gegaan zijn. Eerder was er al sprake van andere wonderen, die nieuwsgierigheid opwekten. Totdat Jezus naar aanleiding van het broodwonder een preek houdt. De kern van deze preek is dat Hij zichzelf ziet als het brood dat uit de hemel is neergedaald. Daarmee zegt Hij dus van zichzelf dat mensen Hem nodig hebben om te kunnen leven zoals een mens brood nodig heeft. Dat is nogal een aanmatigende uitspraak, zo vonden velen uit de wijde kring om Jezus heen. Zij haakten dan ook af. Wat Jezus beweerde, vonden zij ‘schandalig’. Ook wij voelen in onze tijd dit schandaal mee. In dat kader stelt Jezus de vraag aan de kleinere kring van leerlingen of ze ook niet weg zullen gaan. Dat lijkt weinig uitnodigend. Toch blijken deze woorden de leerlingen te prikkelen om te reageren en dat kan soms heel heilzaam zijn.

Het antwoord dat Petrus aan Jezus geeft is verbluffend en ontwapenend. Naar wie zouden we moeten gaan? Petrus heeft er iets van ervaren, dat Jezus woorden van eeuwig leven spreekt. Het geloof in Christus is hem gegeven, hij is erdoor aangeraakt, hij weet zich getrokken door de liefde van Jezus Christus. Petrus spreekt het als een geloofsbelijdenis uit, dat Jezus de Heilige van God is. Petrus geeft zich aan Hem over, vertrouwt zichzelf aan Hem toe. Dat is geloven: niet zozeer een vast omlijnd stelsel van feiten, maar vooral een aangeraakt weten, een getrokken voelen, een gedragen worden, geloof is een geschenk, waar je niet zonder meer kunt. Het geheim van het geloof is dat er aan je eigen geloofskeus een keuze van Jezus aan voorafgaat. Iets daarvan zien we in de doop: zonder dat de kinderen ook maar iets kunnen zeggen, beeldt de doop uit dat God voor hen kiest. Jezus spreekt woorden van eeuwig leven, want wat we in de wereld ervaren kan ons geen echt leven geven, zeker geen leven dat het houdt in tijd en eeuwigheid. Waar heen zullen we gaan wanneer we om ons heen kijken? Wat houdt het nu werkelijk wanneer alles om ons heen wankelt? Houden de dingen waaraan we gehecht zijn ons vast? Houden vrienden en bekenden ons vast? Niemand anders dan Jezus Christus spreekt dan woorden die het houden in de tijd en de eeuwigheid. Dat is het ook waar wij vandaag naar op zoek zijn: woorden, die het houden, die een leven lang met ons mee reizen. Zijn diepste woord heeft Jezus Christus gesproken aan het kruis op Golgotha, toen Hij zei: "het is volbracht!" Dat woord houdt het in tijd en eeuwigheid, in alle omstandigheden.

Afhaken of aanhaken? Dat is de vraag die aan ons wordt gesteld. Velen haken af. Niet alleen in de tijd van Jezus, maar ook in onze tijd. Maar tegen de hoofdstroom in is er een kleine tegenstroom die aanhaakt. Petrus en de andere leerlingen haken aan bij Jezus Christus. Op de vraag of zij ook niet liever weg willen gaan is het eenvoudige antwoord, dat zij zich aangeraakt weten door Jezus Christus, die woorden van eeuwig leven spreekt. Zo mogen wij deze woorden horen als een hartelijke uitnodiging om levenslang leerling en volgeling van Jezus Christus te zijn, om aan te haken aan zijn liefde voor ons. Christus die door de wereld gaat Verheft zijn stem niet op de straat, Hij spreekt ons hart aan, heden, En wenkt ons met zich mede, En lokt ook nog zoveel ons aan, Tot wie zouden wij anders gaan? Hij heeft en zal ons geven Alles, -- het eeuwig leven.