Een kind roept, als het nodig is om pappa. Dat geldt kleine kinderen bij een klein karwei, maar het geldt ook oudere kinderen, bij grotere vragen en zelfs geldt het voor volwassen kinderen.

Met Pinksteren zijn de leerlingen bij elkaar en worden zij bezield door de Heilige Geest. De tekenen van vuur en wind laten zien, dat hun hele leven wordt verwarmd door de Heilige Geest en dat er een frisse wind door hun oude leven gaat. Wanneer de apostel Paulus verder nadenkt over de betekenis van Pinksteren, komt hij ertoe om tegen de gemeenteleden in Rome te zeggen, dat ze de Heilige Geest hebben ontvangen toen ze tot geloof kwamen. Zo geldt het ook voor ons, wanneer het ons verlangen is om leerling van Jezus Christus te zijn, dat de Heilige Geest ons leven bewoont.

Wat doet deze Heilige Geest in ons leven? De Heilige Geest leert ons om te roepen om de hemelse Vader. Dat is meer dan fluisteren. Roepen betekent dat we krachtig schreeuwen om hulp. Door de Heilige Geest zien we in, dat we de Vader nodig hebben. We kunnen niet zonder de hemelse Vader. We beseffen maar al te goed, dat we tekort schieten! De Heilige Geest die ons leven bewoont, zorgt ervoor dat we niet in angst hoeven te leven. Ondanks onze tekorten en ons falen. Wanneer we de hemelse Vader roepen, spreken we daarmee ons vertrouwen uit in God. We hebben Hem door de Here Jezus Christus leren kennen. Jezus Christus sprak God ook aan als Vader. Wij mogen door het geloof met Jezus Christus meespreken. Deze hemelse Vader is anders dan onze aardse vaders, die in de gebrokenheid van het leven ons nogal eens teleur kunnen stellen. Er kan zoveel scheef zitten in onze verhouding met aardse vaders, maar ons beeld van de hemelse Vader mag er niet door worden gekleurd en bepaald!

Wat doet de Heilige Geest nog meer in ons leven? De Heilige Geest verzekert ons ervan dat we kinderen van God zijn. De Heilige Geest, die ons is geschonken toen we tot geloof kwamen, is de Geest van de ‘aanneming tot kinderen’. Hierin klinkt de notie van een adoptie. In de oudheid gebeurde het soms dat een slaaf tot kind werd aangenomen. Dat was een hele bijzondere gebeurtenis: de vader legde zijn hand op de slaaf, waarmee de slaaf voortaan in dezelfde relatie kwam te staan als de eigen kinderen van de vader. Een slaaf stond voor die tijd in de relatie tot zijn heer met een contract waaraan hij zich moest houden. Dat is een afstandelijke relatie. Een relatie van rechten en plichten, een contract, met angst voor straf wanneer een contract wordt verbroken. Adoptie kennen we ook tegenwoordig: ook in onze tijd gebeurt het soms, dat een kind soms niet door de biologische ouders kan worden opgevoed. Wanneer een kind wordt geadopteerd, wordt het daarmee ook werkelijk een eigen kind, aan wie alle liefde wordt gegeven, aan wie alle zorg wordt gegeven. Als heidenen die we van huis uit zijn, worden we met Pinksteren door God de Vader geadopteerd tot eigen kinderen. God heeft ons even lief als zijn eigen Kind, de Here Jezus Christus. De Heilige Geest, die met Pinksteren werd uitgestort, geeft ons nu de zekerheid dat we werkelijk als aangenomen kinderen bij God mogen horen.

Als kind van God mogen we Hem niet alleen nu te hulp roepen als ‘abba, Vader!’, maar we mogen ook delen in de erfenis. Paulus bedoelt met deze erfenis de beloften van God, het delen in de eeuwige luister van God, de hemelse heerlijkheid. We mogen samen met Gods eigen Zoon, Jezus Christus, delen in dezelfde heerlijkheid en majesteit.

Pinksteren betekent in de woorden van Paulus, dat we God in het alledaagse leven te hulp mogen roepen als onze hemelse Vader! De Heilige Geest helpt ons erbij om te roepen! De Heilige Geest helpt ons erbij om niet langer in onzekerheid te leven over onze relatie met God. We mogen dankzij de Geest een eeuwigheid erven!