Schriftlezing: Ruth 1: 1 – 22

Liederen:

Thema: Terugkeren bij God

Kerntekst: "Zo kwamen ze samen terug uit Moab, Noömi en haar schoondochter Ruth, de Moabitische. Ze kwamen in Bethlehem aan bij het begin van de gersteoogst." (vers 22)

Iedereen heeft in zijn of haar leven plaatsen, waar een aantrekkingskracht vanuit gaat, zodat je daar altijd weer terug komt. Je geboortehuis of de school van je jeugd. Of een begraafplaats of een monument. Terugkeren naar een bepaalde plek gaat altijd samen met herinneringen: zowel goede als pijnlijke herinneringen. In de tekst keert Naomi terug.

Zo kwamen zij terug. Bij de terugkeer komen de herinneringen boven aan het moment dat zij wegging uit Bethlehem. Samen met haar man Elimelech en haar twee zoons Machlon en Chiljon was zij uit Juda geëmigreerd. De omstandigheden waren in Juda bepaald niet rooskleurig: er was hongersnood in het land. Bovendien was het in de tijd dat de richters regeerden, en dat was een onrustige periode in de geschiedenis van het volk.

In Moab had het leven niet gebracht wat zij ervan had verwacht. Haar man overlijdt. Wat een verdriet is het, wanneer we een levenspartner moeten missen! Haar beide zoons trouwen daarna met een Moabitisch, dus heidens, meisje. Wat kan het moeilijk zijn, om je kinderen los te laten en te merken, dat ze andere keuzes maken! Want Moabieten behoren niet bij het volk van God, mogen geen deel nemen aan de eredienst. De schoondochters van Naomi blijven kinderloos. Kinderloosheid kan zo moeilijk zijn! En de zoons sterven. Wie zou dit verdriet kunnen dragen! Het leven kan heel hard zijn. Het lijden kleurt het beeld dat Naomi van God heeft. Zij ervaart de Here God als haar tegenstander en heeft het vertrouwen in God verloren. Zo komt zij vanuit Moab terug in Bethlehem in Juda. Maar toch: ondanks haar verdriet en haar verkeerde Godsbeeld keert zij terug tot God. Zij kan kennelijk ook niet zonder God!

Ook Ruth keert terug. In de letterlijke zin van het woord keert zij niet terug, want zij komt niet uit Juda. Zij is een Moabitische! Maar Ruth is een teken van hoop. Ruth houdt vast aan haar schoonmoeder. Terwijl haar andere schoondochter Orpa bij haar oude leven, met haar afgoden blijft, keert Ruth terug tot de oorsprong van haar bestaan. Ruth keert terug de God van Israël. Dat geldt ook nu: wanneer we niet met het geloof zijn opgegroeid of het geloof hebben losgelaten, dan mogen we toch altijd weer terugkeren tot deze God. Ruth spreekt een indrukwekkende belijdenis uit. Daarmee verklaart zij, dat zij ook bij Israël wil horen, dat zij wil schuilen bij de Here God. Zo keert ook Ruth terug tot God.

In feite is Ruth een Pinksterverhaal. Want Ruth is één van de eerstelingen uit de volken, die zich bij het volk van God voegt. Zij is één van degenen, over wie Handelingen 2 vertelt, de Parten, de Meden enz. Het is het begin van de gersteoogst, en dat staat niet voor niets in de tekst. Ruth is een toonbeeld van een mens, die als heidense vrouw terugkeert tot de God van Israël, bij wie ze feitelijk nooit heeft gehoord. Zo mogen ook wij terugkeren tot onze hemelse Vader is, ook wanneer we niet met het geloof zijn opgegroeid. We mogen onszelf bij Hem thuis weten. Zo mogen we telkens weer terugkeren tot God.