Gewoonlijk zijn we als mensen wel geïnteresseerd in onthullingen van een geheim. Een detective - film of boek - is gebaseerd op het verlangen, dat een mysterie wordt opgehelderd. In het laatste bijbelboek gaat het om het diepste en grootste geheim of mysterie, dat we kunnen bedenken, het mysterie van de geschiedenis, het geheim van leven en dood, van tijd en eeuwigheid.

Johannes krijgt iets van dit diepste mysterie te zien in een visioen. Hij verblijft op het moment dat hij dit visioen krijgt op het eiland Patmos. Hij is in ballingschap vanwege zijn verkondiging van Jezus Christus. Hij is deel van de lijdende kerk. Wat ziet Johannes dan? Het eerste en het belangrijkste wat Johannes ziet is Jezus Christus. Hij is het centrum, de kern van het bijbelboek. Naar Hem heeft heel de Bijbel toegeleefd en toegeschreven. Nu openbaart Hij zichzelf zoals Hij is in zijn volle glorie. Tot nu toe hadden we een beeld van Jezus Christus als de leraar, de herder, de gekruisigde. Maar nu, in dit laatste Bijbelboek onthult Christus zichzelf volkomen zoals Hij is. Dat moeten we heel goed in de gaten houden, willen we niet vervallen in allerlei theorieën over de toekomst van de wereld.

Wanneer Johannes naar Christus ziet, ziet hij dat Christus tussen zeven gouden lampenstandaards staat. Dat zijn de gemeenten. Zeven gemeenten, dus een volkomenheid: alle gemeenten. Christus verbindt zich met de gemeente, woont temidden van de gemeente. Ook al zijn die gemeenten niet altijd perfect: dat geeft heel veel troost én is een appèl om zelf ook telkens weer voor die gemeente te gaan. Christus verschijnt temidden van de gemeenten als een priester, die in het heiligdom is gegaan om daar verzoening te doen voor de zijnen en tegelijkertijd als een rechter, wiens ogen dwars door alle onrecht heen kijken.

Wat Johannes te zien krijgt is zo overweldigend, dat hij als dood neervalt. Een mens kan God immers niet zien en leven. God is de heilige. Daarom moet Mozes zijn schoenen uitdoen bij de brandende braambos, daarom schrikken de profeten, zoals Ezechiël en Jesaja eerst terug wanneer ze door God worden geroepen, en wordt Paulus verblind door zoveel goddelijk licht. Het is niet zomaar iets om God te ontmoeten, niet vrijblijvend. Wanneer wij God ontmoeten, dan is dat ook een heftig gebeuren, dan raakt dat tot in het diepst van het bestaan. Wie iets van deze heiligheid van God heeft ervaren, zal net als Johannes in eerbied voor Hem neerknielen.

Het wonderlijke is dan, dat Jezus Christus zijn rechterhand op Johannes legt. Dat is een bemoedigend gebaar. Het is zijn rechterhand: de hand van de macht, de hand die de sterren in de hand heeft, dus de hele kosmos in de hand heeft. Wanneer Christus de rechterhand op de schouder van Johannes legt, spreekt daar zoveel troost, bemoediging en kracht uit. Christus noemt zichzelf degene die dood is geweest maar weer levend is geworden. Christus stelt zichzelf voor als degene, die teruggekomen is uit de dood. En Hij leeft van nu aan tot in eeuwigheid, welke tijden er ook zullen komen, Hij is de levende. Jezus Christus heeft de sleutels van de dood en het dodenrijk: Hij zal de poorten van het dodenrijk ontsluiten, de dood is een deur naar het eeuwige leven voor wie in Hem gelooft. Wat er dus ook in de wereld dreigt te gebeuren, Hij is degene die alle macht heeft.

Christus Jezus is de onthulling van het geheim van het leven en de wereldgeschiedenis. In de vertrouwelijke omgang met Hem blijven er natuurlijk nog wel dingen onduidelijk voor ons menselijk brein, maar is het wezen van het grote geheim van de wereldgeschiedenis onthuld. De onthulling is, dat Hij de Heer der heerlijkheid is, die verrees tot heil der volken.