Thema: opgevangen door Christus Jezus

Kerntekst: "Maar Ik heb voor je gebeden opdat je geloof niet zou bezwijken." (Lucas 22, 32) en "Er wacht u, die door Gods kracht wordt beschermd omdat u gelooft, in de hemel een onvergankelijke, ongerepte erfenis die nooit verwelkt." (1 petrus 1, 4)

In deze belijdenisdienst spreken drie mensen hun geloofsvertrouwen op God uit. Maar waar halen zij de moed vandaan om hun geloof te belijden? Waar haal je überhaupt het geloof vandaan?

Petrus heeft geleerd wat het is om te leren geloven. Hij heeft vol enthousiasme zijn geloof uitgesproken tegen Jezus. Hij beweerde, dat hij zelfs bereid was om in de gevangenis te komen en te sterven voor Jezus. Dat was een moedige uitspraak van Petrus, maar het bleek overmoed te zijn. Petrus heeft dus opnieuw geleerd om te geloven. Hij heeft geleerd om niet langer op eigen kracht te geloven, maar in de kracht van God. Hij noemt dat ‘opnieuw geboren worden.

In die ervaring heeft hij als geen ander geleerd wat het woord ‘barmhartigheid’ betekent. God blijkt in Jezus Christus zo barmhartig te zijn, niet door de fouten en het falen van Petrus te verdoezelen of schoon te praten, maar door hem te aanvaarden als gevallen mens. Jezus blijkt deze gevallen mens op te vangen in zijn ontferming en genade. Dat is barmhartigheid, en deze barmhartigheid gunnen we elkaar en de belijdende leden in het bijzonder. Het is de barmhartigheid van God die ook onze kwetsbare en donkere kanten niet wegpoetst of verdonkeremaant, maar juist aan het licht laat komen. In het genadige licht van God wil Hij ons aanvaarden.

Petrus heeft de barmhartigheid van God in Christus Jezus vooral ook ervaren in de woorden van Jezus, die heeft gezegd, dat Hij voor hem bad. Dat is een ontroerend woord. Jezus Christus gaat op de knieën bij de hemelse Vader om voor Petrus te bidden, dat de satan hem niet in de macht zou krijgen en dat God hem zou vasthouden, zijn leven lang. Zoveel is Petrus dus waard voor de hemelse Vader en voor Jezus Christus. Zoveel zijn de belijdende leden en wij Hem waard, dat de Here Jezus Christus bij de Vader bidt en pleit voor ons, dat ons geloof niet ophoudt, dat wij ons vastgehouden en gedragen mogen weten door zijn kracht.

Deze ervaring van Petrus heeft alles te maken met de opstanding van Jezus Christus uit de dood. Op de weg naar het kruis toe leek alles zinloos en nutteloos te zijn, en het graf leek het absolute einde te zijn, maar toen werd het Pasen. En met Pasen ontmoette Petrus de opgestane Heiland Jezus Christus. Die ontmoeting in zijn leven werd de ommekeer, het begin van een nieuw leven.

Wie door de opgestane Here Jezus Christus in de kracht van God wordt bewaard, ervaart die bescherming gedurende het hele leven. Dat betekent dat er hoop is voorbij de dood, de hoop van een onvergankelijke, ongerepte en onverwelkelijke erfenis. Die erfenis wordt in de hemel bewaard. Hier op aarde kunnen we van alles en nog wat verzamelen. Dat is de eeuwige ontmoeting met Christus.

Waar haal je het geloof vandaan om je toe te vertrouwen aan Christus? In de brief die de apostel Petrus aan de gemeenten in Klein- Azië heeft geschreven, geeft hij een antwoord. Het geloof is bij Petrus gewekt, toen hij ongenadig van zijn hoge troon viel en toen bleek dat hij niet in ongenade viel bij God, maar dat hij werd opgevangen door de barmhartigheid van de opgestane en levende Here Jezus Christus. Deze Heiland heeft hem zo lief gehad, dat Hij voor Petrus heeft gebeden, dat zijn geloof niet op zou houden. In de ontmoeting met de levende Here Jezus Christus ervaren we ook vandaag dat Hij ons niet laat vallen, of het moest zijn in de handen van de levende God.