Schriftlezing: Lucas 15, 8 – 10

Liederen: Psalm 18: 1 en 5; Psalm 27: 7; Psalm 5: 6 en 7; Gezang 335: 3; Gezang 171: 1 en 4; Gezang 360: 1 en 2; Gezang 440; Gezang 454:1,2,3 en 4

Thema: gevonden!

Kerntekst: "Deel in mijn vreugde, want ik heb de drachme gevonden die ik kwijt was." (vers 9)

Het zal iedereen wel eens overkomen, dat je iets kwijt bent. We kunnen een portemonaie of sleutels kwijt zijn. Je zoekt je dan naar om het weer te vinden. Nog vervelender is het wanneer je iets kwijt bent wat werkelijk waardevol is, zoals een paspoort of een sieraad met een emotionele waarde. Dat kan een groot verlies voor je zijn. Dan doe je ook echt heel veel moeite om het weer terug te vinden.

In de tekst vertelt Jezus een verhaal van een vrouw die ook iets kwijt is. Het gaat om een drachme, een muntstuk. Op zichzelf genomen is dit een muntje zonder al te veel waarde, te vergelijken met een 50 eurocent muntje. Kennelijk hecht de vrouw in het voorbeeld er heel erg aan. Wellicht was het een muntje dat bij haar bruidsschat behoorde en had het muntje dus een geweldige emotionele waarde. Misschien was deze vrouw arm en moest zij echt elk dubbeltje omdraaien. Hoe dan ook, de vrouw zet alles op alles om het kwijtgeraakte muntstuk te vinden. Ze steekt de lamp aan en zoekt overal in het huis. Op een hele grondige manier werd het huis met bezemen gekeerd. De schoonmaak van deze vrouw uit het beeld doet denken aan de schoonmaak rond het pesachfeest. Er worden ongedesemde broden gegeten, brood zonder gist, en elk gist wordt minutieus uit huis geveegd. Het is een zwaar karwei wat deze vrouw te doen heeft, maar ze heeft het kennelijk allemaal over om het verloren muntstuk te vinden.

Jezus laat in dit beeld zien, hoeveel moeite de Here God ervoor doet om één kwijtgeraakt mens te zoeken. Voor God is ieder schepsel van het allergrootste belang. Ieder mens is van onschatbare waarde. God schrijft geen mens af. Ook wanneer wij wellicht vinden, dat iemand niet de moeite waard is, dan denkt de Here God daar nog heel anders over! Wanneer iemand kwijtraakt en niet meer in de relatie met Hem leeft, dan gaat Hem dat aan het hart. Wanneer iemand Hem nog niet kent, dan doet Hij er moeite voor om deze persoon te vinden. God lijkt dus op die vrouw, die buitenproportioneel veel moeite doet om één kwijtgeraakt muntstuk terug te vinden. God heeft er zijn Zoon voor over. God zendt zijn geliefde Zoon opdat Hij in de wereld zou lijden en sterven aan het kruis. Wanneer het Heilig Avondmaal staat aangericht, zien we in de tekenen van brood en wijn hoeveel liefde God heeft om ons te vinden.

De vrouw vindt het muntstuk en richt een feest aan. Opnieuw gaat het om een buitengewoon feest. De feestvreugde staat in geen enkele verhouding tot het teruggevonden muntje. Terwijl het muntje op zichzelf genomen slechts van weinig waarde is, blijkt de vrouw er zo’n grote betekenis aan te hechten, dat zij een buurtfeest aanricht en haar vriendinnen uitnodigt. Jezus houdt zijn leerlingen dan voor, dat er op dezelfde manier feest in de hemel is wanneer één zondaar zich bekeert. Wat het betekent om zich te bekeren, blijkt uit dit beeld. Bekeren betekent, dat je jezelf gevonden weet door Christus. Christus heeft zich over je ontfermt. Wie zich zo gevonden weet, mag zich bekeerd noemen, en wordt van harte uitgenodigd om het feestmaal mee te vieren. Want het feestmaal is in de hemel, maar ook op aarde is het feest: het Heilig Avondmaal is dan ook een feestmaal, waarin we vieren, dat mensen zich gevonden weten door God.

Jezus laat in het beeld zien, dat ieder mens van zo’n onschatbare waarde is, dat God alle moeite doet om mensen te vinden. Het Heilig Avondmaal is teken van de moeite die God zich heeft getroost. Zo mogen wij ons gevonden weten in al onze verlorenheid. En zo mogen we samen met anderen vieren dat God ons heeft gevonden. Het Heilig Avondmaal is al een voorsmaak van de vreugde die er in de hemel is over een zondaar die zich aan Christus toevertrouwt.