Schriftlezing: Johannes 11: 1 – 45

Kerntekst: Maar Jezus zei: "Ik ben de Opstanding en het Leven. Wie in Mij gelooft zal leven, ook wanneer hij sterft, en ieder die leeft en in Mij gelooft zal nooit sterven. Geloof je dat?" (vers 25 en 26)

Rond een overlijden en een eventueel voorafgaand ziekbed spelen er allerlei en ook veel heftige emoties: verdriet, pijn, gemis, boosheid, opstandigheid, overgave en vertrouwen.

Ook in het tekstgedeelte komen we heel verschillende en ook heel heftige emoties tegen. Het zijn menselijke emoties. Martha en Maria melden aan Jezus, dat hun broer ziek is. In de stem van de zussen klinkt zorg om hun broer door, en ook verlangen en verwachting. Zij doen een beroep op het gevoel van Jezus: Lazarus is immers de vriend van Jezus! Zo kunnen wij ook soms rond een ziekbed bidden om Jezus’ aanwezigheid, om genezing van een bepaalde ziekte. We mogen ook met verwachting bij Jezus komen. Jezus is immers degene, die kan genezen. Maar de weg van God met Lazarus gaat anders, dan de zussen hadden gehoopt en verwacht. Lazarus sterft. Wanneer Martha en Maria naar Jezus toegaan, klinkt er teleurstelling en misschien zelfs wel wat boosheid in hun stem door. Was Jezus immers eerder gekomen, dan was er misschien nog redding geweest!

Ook Jezus heeft menselijke gevoelens. Jezus is mens én de Zoon van God. Wanneer Jezus zijn menselijke gevoelens toont, zegt dat ook iets over wie God is. Zo kunnen we Jezus zien huilen. (Vers 35) Dat betekent dat Jezus diep ontroerd is door het verdriet van Martha en Maria. Dat betekent dat Jezus ook ons kent in ons verdriet. Hij deelt ons verdriet. Hij kent onze tranen. Jezus wordt ook boos. Er komt ergernis op vanuit het hart van Jezus. Waar ergert Jezus zich nu precies aan? Jezus maakt zich met name kwaad om de dood zelf. Wanneer Jezus bij het graf van Lazarus staat, staat hij oog in oog met de laatste vijand, de satan. De Levende staat oog in oog met de dood.

Vanuit deze emoties zegt Jezus tegen Martha, dat haar broer zal opstaan uit de dood. Martha begrijpt deze woorden niet. Martha vat de woorden op als een verwijzing naar de verre toekomst, wanneer God zijn Koninkrijk zal stichten en de doden zullen opstaan. Daarmee vat zij deze woorden als het zoveelste condoleancewoord op. Wat moet Martha daar mee? Maar Jezus’ troostwoord is anders. Jezus richt de aandacht op zichzelf. Hij is zelf de Opstanding en het Leven. Dat betekent dat er echt hoop is over het graf heen. Dat betekent, dat het voor degenen, die in geloof zijn gestorven, niet voorbij is. Dat betekent, dat degenen die leven uiteindelijk de dood niet zullen kennen. De dood blijft een laatste vijand, maar het venijn is eruit gehaald.

Dat woord van Jezus vraagt om geloof, om vertrouwen in Jezus. Zo stelt Jezus de vraag aan Martha, of zij gelooft, dat Jezus de Messias, de Redder is. "Geloof je dat?" Zo vraagt Jezus ook aan ons om Hem ons vertrouwen en geloof te geven. Bewijzen hebben we niet. Bewijs overtuigt ook niet. Misschien hebben we een aarzelend en wankel geloof. Misschien durven we ons nauwelijks toe te vertrouwen aan Hem. Misschien is het ook vol overgave. Maar het komt er op aan om onszelf toe te vertrouwen en over te geven aan Hem, die de Opstanding en het Leven is.

In alle emoties die we in het leven, en met name bij het naderen van de dood en rond het graf, hebben, mogen we weten, dat God in Jezus nabij is gekomen. Hij heeft onze emoties van verdriet, pijn en boosheid gedeeld.