Boosheid is niet de gemakkelijkste emotie. Al snel wordt boosheid een felle discussie met hete hoofden en koude harten. Dat geldt al in een werksetting en in een gezin, maar zeker in de kerk. Boosheid en het geloof lijken niet samen te kunnen gaan.

In de bijbeltekst komt heel wat boosheid voor. Paulus heeft een conflict met Petrus. Midden in een samenkomst staat hij op en verzet zich openlijk tegen Petrus. Dan is er wel iets aan de hand. Paulus was naar de heidenen gegaan om daar het evangelie te brengen. Toen kwam de vraag op, of deze gelovigen uit de heidenen zich moesten laten besnijden. Petrus had van Godswege een visioen ontvangen, waarin duidelijk werd, dat wat God rein noemde niet onrein kan zijn. Maar: wanneer Petrus samen met gelovigen uit de heidenen de maaltijd houdt, komen er afgezanten van Jakobus binnen, die wel vasthouden aan de eis dat de heidenen besneden dienen te zijn. Zij kijken afkeurend, hoe Petrus omgaat met gelovigen uit de heidenen, die niet besneden zijn. Petrus zwicht voor hen. Hij zondert zich af. Dan wordt Paulus boos. Hoe kan Petrus die toch zelf heeft ervaren dat God geen normen aanlegt over de besnijdenis, zich nu opeens uit angst voor de broeders uit Jeruzalem laten manipuleren?!

Het punt van de besnijdenis speelt niet op deze manier in ons leven. Maar we kennen bewust of onbewust andere normen, die we elkaar opleggen. Er kunnen allerlei normen aangelegd worden, waardoor je in de christelijke kerk voor "vol" wordt aangezien. Voordat je het weet zitten we in de kramp, dat we onszelf zien als de ‘echte’ gelovigen en anderen als gelovigen van minder waarde.

De apostel Paulus vertelt van de bron van zijn leven. Hij zegt dat zijn "ik" met Christus is gekruisigd en dat hij zelf niet meer leeft, maar dat Christus in Hem leeft. Hij spreekt in deze tekst over de ontmoeting met Jezus Christus. Voordat Paulus de Opgestane ontmoette, dacht hij dat hij heel ijverig bezig was voor God. Hij vervolgde de christenen met een ongekende ijver voor God. Hij hield zich aan de wet van God en vanwege deze trouw aan de wet van God vervolgde hij de christenen. Door het houden van de normen die God heeft gegeven, wilde hij graag in Gods gunst komen te staan. Maar toen ontmoette Christus hem. Drie dagen leefde hij in het duister. Dat was voor Paulus als een sterfproces tijdens zijn leven. Zij oude "ik" ging er op dat moment aan. Zijn eogocentrische "ik" werd gekruisigd. Op de weg naar Damascus ontdekte Paulus dat God zich niet laat kennen in het onderhouden van regels en wetten, maar dat God zich laat kennen in de relatie met Jezus Christus.

Voor het grote "ego" van Paulus komt echter iets in de plaats. Het is Christus zelf die in Paulus trekt, die het hart, het centrum van Paulus’ leven komt bewonen. Christus heeft zichzelf prijsgegeven: Paulus verwondert zich over zoveel liefde van God in zijn leven. Voorzover Paulus nog leeft in de wereld, leeft hij vanuit het geloof, leeft hij vanuit een andere dimensie. Het is voor Paulus Pasen geworden. Dat betekent heel concreet voor Paulus dat hij sindsdien op een andere manier in het leven staat. Wanneer het ego van Paulus niet meer leeft, maar Christus in zijn leven woont, bepaalt dat zijn denken, voelen en kijken. Zo kijkt Paulus met de ogen van Christus naar anderen. Niet meer met een veroordelende blik vanuit een moralistische houding, maar met liefdevolle ogen, vol barmhartigheid en mededogen. Christus gaf hem een levend hart en nieuwe ogen.

Het houden van allerlei regels en normen is niet bepalend voor God. Wat telt is de levende relatie met Christus. Wanneer we Hem hebben ontmoet, zullen ook wij met een levend hart en nieuwe ogen naar elkaar en anderen omzien.