Schriftlezingen: Marcus 7: 31 – 37 en Genesis 32: 1 – 32

Liederen: Psalm 33: 7 en 8; Psalm 65: 1, 2 en 3; Gezang 326: 2; Psalm 6: 1, 2 en 5; Gezang 484: 1,2,3 en 4; Gezang 460: 1, 2 en 3

Thema: worstelen met God

Kerntekst: "Ik laat u niet gaan tenzij u mij zegent." (vers 27)

Bij de grens komt het er op aan, dat de reisdocumenten in orde zijn. Wie ben je? Laat je identiteitsbewijs maar zien!

Voor Jakob geldt dat ook. Jakob is twintig jaar weggeweest. En nu gaat hij terug naar zijn vaderland. Hoe dichter hij bij zijn vaderland komt, hoe meer de schrik hem om het hart slaat. Hij ziet opnieuw de engelenmacht, die hij eens bij Bethel heeft gezien. Hoe verder hij gaat, hoe meer hij ook tegen de ontmoeting met zijn broer opziet. Hij begint te bidden. Nood leert immers bidden. Jakob bidt in zijn angst tot God. Hij spreekt God aan als de God van zijn familie. Hij pleit op Gods beloften. Jakob grijpt zich vast aan Gods beloften. Zo kunnen wij ons immers ook op bepaalde momenten vastgrijpen aan de beloften van God, die het enige houvast zijn.

Wat kan er dan nog mis gaan, wanneer je jezelf zo vastklampt aan Gods beloften? Wanneer Jakob bij de grensrivier de Jabbok komt, gebeurt er iets bijzonders en raadselachtigs. Nadat Jakob de rivier verschillende keren is overgestoken blijft hij zelf alleen achter. Dan komt er iemand, die hem vastgrijpt. Het is een raadselachtige persoon. Een rivierdemon? Een worsteling van Jakob met zichzelf? M.i. gaat het hier om een engel van God of om God zelf. Maar: hoe kan God zich als een tegenstander van Jakob manifesteren? Wat doet Jakob nu helemaal verkeerd?

God worstelt met Jakob. En Jakob met God. Jakob is oersterk, zoals hij dat eerder al heeft getoond, toen hij de steen van de waterput haalde. Wij kunnen soms ook oersterk zijn in ons verzet tegen, in onze worsteling met God. Jakob houdt God vast: Ik laat u niet gaan, tenzij u mij zegent. Het is Jakob dus om de zegen begonnen. Terwijl Jakob de zegen al lang ontvangen heeft van zijn oude vader Izaak, wil hij nu opnieuw de zegen ontvangen. Is dat ook niet het oermenselijke verlangen, om als gezegende mensen te kunnen leven?!

Maar zo komt Jakob er niet vanaf. Eerst vraagt God naar zijn naam. Dat klinkt als een schuldbelijdenis. Jakob: bedrieger, ruziezoeker, dief en manipulator. Eens heeft Jakob de zegen ontvangen op een valse naam. Maar God kan hij niet bedriegen. Nu staat hij naakt voor God. Dan geeft God hem een andere naam: Israël. Met de oude naam kan Jakob het beloofde land immers niet intrekken. Zoals wij een andere naam nodig hebben om het beloofde land van God in te kunnen trekken. God geeft die nieuwe naam in zijn Zoon de Here Jezus Christus.

Hoewel Jakob de Here God naar Zijn naam vraagt, krijgt hij die naam niet te horen. Wel geeft God de zegen aan Jakob. Nu ontvangt hij écht, en niet als bedrieger de zegen van God. Met die zegen van God kan hij verder trekken, het beloofde land in. Overigens is het wel aan hem te zien, dat hij geworsteld heeft met God: hij gaat mank.

Het leven met God gaat lang niet altijd geleidelijk en is zeker niet gemakkelijk. Soms komt de vraag op, waarom God zich een tegenstander lijkt te zijn. Soms wordt het duidelijk, dat God ons alles afneemt, zodat we kaal en naakt voor Hem staan. Al onze bezittingen zijn niets meer waard. Al onze inspanningen stellen niets meer voor. God neemt zelfs ons oude bestaan, onze oude natuur af. Maar toch: langs deze weg, waarin we eerlijk voor God komen te staan, ontvangen we door de Here Jezus Christus een nieuwe naam en spreekt God zijn zegen over ons leven uit.