Schriftlezing: Marcus 12: 18 – 27

Zingen Psalm 73: 9 en 10; Psalm 118: 6 en 10; Psalm 27: 7; Psalm 16: 1, 3 en 4; Gezang 270: 1,2, 3 en 4; Gezang 217:1,2,3 en 4

Thema: ik zal opstaan!

Kerntekst: "Hij is niet een God van doden, maar van levenden." (vers 27)

Over het hiernamaals leven de meest uiteenlopende gedachten. Sommige mensen beweren, dat het leven werkelijk helemaal is afgelopen met de dood. Toch geloven de meeste mensen wel dat er ‘iets’ is. Het hiernamaals kunnen we niet voor ons uitschuiven. Soms kan de vraag ook heel dichtbij komen. Wat zegt de Bijbel over het toekomende leven.

In de tijd van de Here Jezus leefde er een groot conflict tussen de Farizeeën en de Sadduceeën. De Sadduceeën hielden strikt vast aan de eerste vijf boeken van Mozes, waarin niet of nauwelijks over de opstanding uit de doden wordt geschreven. De gedachte was vooral, dat men voortleeft in het nageslacht. De Farizeeën geloofden op grond van de profeten in een meer persoonlijke, individuele opstanding van de doden.

Houdt het leven na de dood op, of is er een leven na dit leven? Dit dogmatische verschil van mening wordt aan de hand van een absurd voorbeeld voorgelegd aan de Here Jezus. De Sadduceeën leggen een casus voor van een vrouw, die tot zeven keer toe weduwe wordt, en uiteindelijk ook zelf kinderloos sterft. De vraag, die de Here Jezus moet beantwoorden is, welke man nu in de dag van de opstanding bij deze vrouw hoort.

In het antwoord van de Here Jezus valt allereerst op, wat Hij zegt over het hoe van de opstanding. In de dag van de opstanding zullen de gelovigen zijn als de engelen in de hemel. Dat betekent echter niet, dat mensen dan engelen worden. Het betekent ook niet, dat er geen herkenning zal zijn. Het betekent wél dat alle menselijke relaties op een ander niveau worden getild. Mensen zullen geen broer en zus meer van elkaar zijn, geen man en vrouw, geen ouders en kinderen. Zo zullen we in de dag van de opstanding ook niemand missen. Want degenen, die de Here Jezus Christus in dit leven willens en wetens niet hebben aanvaard, zullen ook dan niet bij Christus zijn. Hen zullen de gelovigen niet missen. De rijkdom van het leven bij God is niet de intermenselijke liefde, maar is de liefde die ieder mens daar zal hebben voor God. God is daar ‘alles in ons allen.’

Het tweede wat opvalt in het antwoord van de Here Jezus, is wat Hij zegt over het feit van de opstanding. Jezus laat aan de hand van een woord uit de Thora zien, dat God een God van levenden en niet van doden is. Jezus legt daarbij de woorden van de Here God aan Mozes uit bij de brandende braamstruik en past deze woorden toe. Zo mogen gelovigen de hoop en de verwachting hebben, dat zij direct na hun sterven bij de Here Jezus Christus zullen zijn. Er is geen tijd tussen sterven en de opstanding van ons lichaam, wanneer de Here Jezus Christus zal wederkomen (zielenslaap)

Bij alle gedachten over het hiernamaals, in de hemel en bij de opstanding is het belangrijkste is, dat we ons in leven en in sterven toevertrouwen aan de Here Jezus Christus, die immers zegt, dat Hij de Opstanding en het Leven is. Wanneer we Hem kennen en vertrouwen zullen we over de grens van de dood heen bij Hem zijn.