Schriftlezing: Matteus 16, 13 – 20

Liederen: Psalm 5: 1, 3, 6 en 7; Psalm 62: 4; Psalm 149: 1 en 3; Gezang 453; Gezang 352: Gezang 168: 1, 2, 4 en 6

Thema: je bent een kei!

Kerntekst: "En ik zeg je: jij bent Petrus, de rots waarop ik mijn kerk zal bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet kunnen overweldigen." (NBV) "En Ik zeg u, dat gij Petrus zijt, en op deze petra zal Ik mijn gemeente bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen." (NBG’51) (vers 18)

Wanneer we iemand waarderen kunnen we zeggen "je bent een kei!" Of we zeggen, dat iemand een rots in de branding is. In beide gevallen bedoelen we, dat we op de ander aankunnen, dat we op de ander kunnen bouwen. Zo zegt Jezus tegen Petrus, dat hij de rots is waarop de gemeente van Christus gebouwd wordt. Wat bedoelt Jezus wanneer Hij dit tegen Petrus zegt?

Eerder heeft Jezus aan zijn leerlingen gevraagd, wie de mensen zeggen, dat Hij is. Kennelijk wilde Jezus weten hoe de mensen tegen Hem aankeken. Het antwoord, dat de leerlingen dan geven, is ronduit teleurstellend. Er komen allerlei antwoorden, waaruit blijkt dat mensen in Jezus een profeet, een bijzonder mens zagen. Zo zijn er ook in onze tijd allerlei beelden van Jezus. Het lijkt erop, dat iedereen zo zijn of haar eigen Jezusbeeld heeft gemaakt. Dat wordt misschien wel het beste duidelijk, wanneer we films bekijken over het leven van Jezus.

Dan vraagt Jezus door, dieper en persoonlijker: maar jullie, als mijn leerlingen, wie zeggen jullie dan dat Ik ben? Wanneer Jezus het zo persoonlijk vraagt, kun je dus niet meer wegschuilen achter anderen, achter tradities of vormen: dan komt het er heel persoonlijk op aan.

Petrus geeft antwoord. Hij doet dat namens de andere leerlingen. Hij zegt: U bent de Messias, de Christus, de Zoon van de levende God. Dat is niet minder dan een openbare geloofsbelijdenis. Want het geloof van het hart mag in het openbaar worden uitgesproken. Deze woorden betekenen dat Petrus en de leerlingen in Jezus de vervulling van een langverwachte belofte zien. Jezus is al in het paradijs beloofd en de profeten hebben steeds naar Hem uitgekeken. Jezus is de gezalfde, zoals de profeten en de koningen in vroeger tijden werden gezalfd met olie. Zo spreekt Petrus Jezus aan als de Gezalfde, gezalfd met de Heilige Geest en toegerust om priester, profeet en koning te zijn.

Maar wie kan deze belijdenis uitspreken? Deze belijdenis dat Jezus Christus de Zoon van de levende God is, komt dan ook niet voort uit onszelf, maar wordt ons van Hogerhand geschonken. God zelf legt ons die woorden steeds weer in de mond, Hij spelt ze ons voor, zoals een vader de hand van zijn kind neemt en het kind schrijven leert. De Heilige Geest legt de woorden van deze belijdenis in ons hart en spreekt ze ons voor.

Dan zegt Jezus tegen Petrus, dat hij een rots is om op te bouwen. Niet omdat Petrus zo’n geweldig man is. Petrus is juist een feilbaar mens, die Jezus later zal verloochenen. Het gaat dan ook niet zozeer om de persoon van Petrus, maar om de belijdenis, die hij uitspreekt. Hierover zijn in de uitleggeschiedenis heel wat verklaringen gegeven. Vooral een verschil in Rooms-Katholieke en protestantse uitleg van deze tekst. In de oudere vertaling staat duidelijker, dat Jezus zijn gemeente op deze petra, namelijk de belijdenis die Petrus uitspreekt, bouwt. Zogezien is Petrus inderdaad een rots om op te bouwen. Ook wij zijn vanuit onszelf niet zo rotsvast, juist wispelturig. Maar in het rotsvaste vertrouwen op Jezus mogen we bouwen op Hem.