Schriftlezing: Openbaring 2, 1 – 11

Liederen: Gezang 380: 1, 2, 3 en 7; Psalm 25: 2 en 7; Psalm 116: 1, 6 en 8; Psalm 145: 3; Gezang 323: 1, 6 en 8; Gezang 430: 1, 2, 5, 6 en 7; Gezang 437: 1, 2 en 3

Thema: terug naar de liefde van weleer

Kerntekst: "Maar dit heb ik tegen u: u hebt de liefde van weleer opgegeven." Vers 4

Van tijd tot tijd wordt er onderzoek gedaan naar de godsdienstige beleving van Nederlanders. Met regelmaat komen er onderzoeken uit van het Centraal Planbureau, van een publieke omroep of een krant over de rol van religie en de kerk in de samenleving. De onthullingen die deze onderzoeken doen, zijn niet moedgevend en hoopgevend. Maar zo onthullend is een dergelijk rapport niet: we weten het allang dat velen niet geloven.

In de Openbaring ontvangen we een andere onthulling over de gemeenten. In zevenvoud laat God het grote geheim van de gemeente zien. Wat de gemeente tot gemeente van Christus maakt is dat Christus de gemeente in zijn hand houdt en verblijf houdt tussen deze gemeente. En bovendien weet Hij wat de gemeente doet. Christus kent hun inspanningen. De kern van de gemeente is dus niet dat mensen zich organiseren en bij elkaar komen, omdat zij elkaar zo vriendelijk en aardig vinden, maar omdat Christus het initiatief neemt en mensen bijeen brengt, en dat mag een onthulling heten!

Christus prijst deze gemeente vanwege hun goede inzet. Ze zijn waarlijk meelevend en betrokken. De gemeente houdt stand tegen boosdoeners en leugenaars. Efeze is een orthodoxe gemeente, waar dwaalleer geen plaats heeft. Heel concreet wordt dat zichtbaar in de afwijzing van de Nikolaïeten, een groep die schipperde tussen God en het heidendom.

Toch mist deze gemeente ook iets. Ondanks alle activiteiten in de gemeente is het belangrijkste afwezig. De eerste liefde, de liefde van weleer is verdwenen. Ooit was de vond van het vuur van Christus overgesprongen op de gemeente. Ooit heeft de gemeente in vuur en vlam gestaan, was er passie om Christus te kennen en te dienen, was er een verlangen om met Hem te leven. Maar de gang van het leven was doorgegaan, de sleur was erin gekomen, en het was net als een huwelijk dat nog wel op papier bestaat, maar waar de liefde uit vertrokken is. Of het lijkt net op een prachtige auto, waar geen motor in zit. Met alle mooie buitenkant mist de gemeente de kern: de vertrouwelijke omgang met de Here God. Wat Christus onthult is dat wanneer die liefde tot Christus ontbreekt, er weliswaar nog wel wat vormen kunnen bestaan, maar dat dit de werkelijke bezieling en levenskracht mist. Zo kan het gaan in de gemeente, zo kan het ook in het persoonlijke leven gaan.

Wat Christus ons tenslotte onthult over de gemeente, is dat het mogelijk is om terug te komen bij God. Het is mogelijk om te breken met zo’n vormgeloof, waarbij de godsdienstigheid alleen een vernislaagje is en een buitenkant heeft, zonder dat er werkelijke passie onder zit. Christus spreekt het met klem uit, want wanneer de gemeente niet terugkeert naar die eerste en ware liefde, de echte passie voor Christus, dan zal Hij de lampenstandaard wegnemen, dan zal de Kerk verdwijnen, zoals op zoveel plaatsen helaas ook wel gebeurt. Dat geeft toch wel iets van de ernst aan de rapporten die verschijnen, een ernst namelijk dat het niet vanzelfsprekend is dat Christus tussen de gemeenten blijft wandelen.

Tenslotte onthult Christus de belofte: wie overwint zal in het paradijs van de levensboom eten. We mogen het eeuwige leven ontvangen. Dat is dan ook de grote onthulling, dat wie door alle omstandigheden van het leven blijft geloven, overwinnaar wordt genoemd, en voor diegenen het sterven een winst kan heten.