We hebben Paasfeest gevierd. In één van de Paasliederen zingen wij: "ik zeg het allen dat Hij leeft, dat Hij is opgestaan!" In hoeverre hebben wij in ons dagelijkse leven getuigd van de levende Here Jezus Christus? In hoeverre geldt het voor onze gemeente, dat wij een getuigende gemeente zijn?

Het tekstgedeelte begint met een tijdsaanduiding. "Hierna verscheen Jezus" (NBV)/ "Na dezen openbaarde Jezus zich" (SV) /"Hierna openbaarde Jezus zich" (NBG) Dat is ongeveer twee weken na Pasen. Wat was er veel gebeurd rondom die Paasdagen! Terwijl de leerlingen uit vrees voor de Joden bij elkaar zaten, komt de Here Jezus met Zijn vrede in hun midden! Wat opvalt bij deze eerste ontmoeting, is dat Jezus niet vrijblijvend verschijnt: ze worden erop uitgezonden! Eerst geven de leerlingen gehoor aan die oproep door naar hun broeder Thomas te gaan. Hem misten zij al in de samenkomst op die eerste dag van de week. Daar ontmoeten zij Jezus opnieuw en horen in andere woorden dezelfde opdracht.

Vandaag komen we de leerlingen nog weer in een andere stemming tegen dan op de Paasmorgen. We horen het Petrus zeggen. ‘Ik ga vissen.’ En zes andere leerlingen, die met name worden genoemd, zeggen het hem na: ‘wij gaan met je mee.’ Samen gaan vissen op het meer van Galilea is nog wat anders dan gehoor geven aan de roeping en de zending die de Here Jezus aan Zijn leerlingen had gegeven. Kennelijk was het aanvankelijke enthousiasme om het Paasevangelie te verkondigen nu al stukgelopen op de werkelijkheid van alledag. Zou dat ook de reden kunnen zijn, dat vier van de elf leerlingen er niet bij zijn op het meer van Tiberias? Vier leerlingen worden niet bij name genoemd. Waar zijn zij gebleven? Wij weten het niet! Maar zou het kunnen zijn, dat er nu al verdeeldheid binnen de discipelkring is opgetreden? Zo dobberen de leerlingen rond op het Meer van Galilea. Zien we daarin niet een beeld van ons eigen bestaan? Het is Pasen geweest. Wat is er terechtgekomen van de zendingsopdracht van Jezus? Vaak valt het helemaal niet zo mee om het goede nieuws door te geven aan anderen, lopen we vast in de weerbarstigheid van het bestaan.

Hoe gaat het nu eigenlijk verder met het besluit van Petrus en zijn vrienden. Wanneer Petrus voorstelt om bij gebrek aan beter zijn oude beroep weer op te pakken, en enkele andere leerlingen hem daarin volgen, vangen zij die nacht niets. Alle inspanningen die deze discipelen tonen lopen op niets uit. Wat een teleurstelling moet dat zijn voor deze ervaren vissers! Dat betekent voor de leerlingen dat zij werkelijk niets kunnen doen zonder de Here Jezus. Het wonder is dan dat Jezus midden in die crisis verschijnt. Wat een wonder, dat Jezus Zijn volgelingen niet maar doelloos laat voortmodderen! Dat mag ons tot troost zijn wanneer we in ons dagelijkse leven tekort ervaren. Het volgende wonder is dan, dat de opgestane Here Jezus het niet bij die vruchteloosheid láát. Jezus laat de discipelen niet zitten met lege netten. De netten van de discipelen worden gevuld en wel via een merkwaardige omweg. In de verwarring en de vruchteloosheid komt Jezus met Zijn gebod. Het is een vreemd gebod van Jezus. "Werpt uw net uit aan de rechterzijde van het schip en gij zult vinden." Dit nieuwe gebod is al even moeilijk om na te komen als de eerste opdracht om zijn getuigen te zijn, die de Here Jezus geeft! In beide gevallen komt het voor de leerlingen aan op gehoorzaamheid. Gehoorzaamheid aan het Woord van Jezus is het kernwoord als het gaat om het vinden van Jezus.

Dat het in dit gebod gaat om de gehoorzaamheid van de leerlingen aan Jezus, ook wanneer die opdrachten moeilijk uitvoerbaar zijn, beluisteren we ook in de dubbele bodem die het gebod van Jezus heeft. "Werpt uw net aan de rechterzijde en gij zult vinden!" Vreemd genoeg zegt Jezus niet: "Werpt uw net uit aan de rechterzijde en gij zult vis vangen." Jezus zegt ook niet, zoals de Nieuwe Bijbelvertaling zegt, "Gooi het net aan stuurbord uit, dan lukt het wel." Wanneer de leerlingen gehoorzaam zijn aan de opdracht van Jezus, zullen zij Hem Zelf, de Levende vinden!

Dat vinden van de Opgestane Here Jezus blijkt met name bij de maaltijd. Daar vinden de discipelen de Here Jezus in de meest diepe zin van het woord. Het merkwaardige van die maaltijd is nu, dat de Here Jezus al brood en vis op een kolenvuur heeft klaargemaakt. Zo wordt er aan het strand van het Meer van Galilea een Maaltijd van de Here gevierd. De Here Jezus is Gastheer en neemt Zijn gaven mee. De leerlingen zijn er zo van onder de indruk, dat zij die vissen één voor één hebben nageteld. De vangst is enorm. Exact 153 vissen zitten er in het net! Deze wonderbaarlijke visvangst was voor de leerlingen tegelijkertijd een beeld van wat komen zou. Dat mag een bemoediging zijn voor ons persoonlijk om getuige zijn in onze eigen omgeving en om missionair gemeente te zijn in de samenleving.