Schriftlezingen Exodus 33: 1 – 23 en Marcus 11: 1 – 11

Thema: leven met een diepe glans

Kerntekst: "De HERE antwoordde: ‘Moet Ik dan zelf meegaan om je gerust te stellen?’ Mozes zei: ‘Als u zelf niet meegaat, laat ons dan niet verder trekken.’"

Doel van de dienst is, dat we ervaren, dat Gods aanwezigheid in ons leven een diepe glans geeft, die alles te boven gaat en met niets te vergelijken is.

Het leven heeft bij bepaalde gebeurtenissen nieuwe glans gekregen, of de glans is er juist af. Zo ook bij het volk Israël. De glans is er af. Het was zo mooi. Gods heerlijkheid en majesteit is zichtbaar geworden in de ontmoetingstent. Dáár, in die ontmoetingstent, klopte het hart van het volk. Maar het volk had zichzelf vervreemd van de Here God. De ontmoetingstent ligt buiten het kamp. Daardoor was de majesteit en de heerlijkheid van de Here God niet in de kern en het hart van het volk aanwezig. De ontmoetingstent hoort er wel bij in het legerkamp van Israël, maar het vormt niet het hart van de mensen. Dat is het drama voor Israël. Maar hoe is God in ons leven aanwezig? Welke plaats heeft het geloof in God eigenlijk in ons alledaagse leven?

God hoort er wel zo’n beetje bij voor het volk Israël, op een afstand. De ontmoetingstent staat buiten het legerkamp. De ontmoeting met God vormt niet de kern en het hart van de mensen. De Here God zegt dan tegen Mozes, dat het volk maar verder moet trekken zonder de aanwezigheid van de HERE. Zo geldt het ook voor ons: wanneer we God niet in het centrum van ons leven willen betrekken, dan moet het maar zonder Hem.

Voor Mozes is dit een geweldig grote onheilstijding. Mozes gaat in gebed. Het is een geweldig intiem gebed. Het is een gebed, waarin Mozes worstelt met God. Mozes neemt geen genoegen met een engel, die met het volk mee zal trekken tot in het beloofde land. Mozes kent die engel niet. Mozes heeft geen persoonlijke band met die engel, zoals Mozes wel een persoonlijke band met de Here God heeft.

Dan vraagt de HERE God aan Mozes: Moet Ik dan zelf meegaan om u gerust te stellen? Mozes spreekt de indrukwekkende woorden: Als u zelf niet meegaat, laat ons dan niet verder trekken.’ Mozes zegt tegen de HERE God, dat dit het enige is, wat glans aan het leven geeft. Alleen wanneer de majesteit van God mee gaat, is hij gerust gesteld. Het gaat Mozes er dus niet in de allereerste plaats om, dat het volk Israël straks in het beloofde land zal komen. Het gaat Mozes erom, dat God bij het volk is! Zonder God mist het leven van elke dag alle glans. Zonder de majesteit van God in het leven, is het leven dof en kleurloos. Gods aanwezigheid temidden van het volk, al is het midden in de woestijn, betekent een leven met een bovenaardse glans. Dat is nu belijdenis doen: het verlangen laten horen, dat de Here God mee gaat.

Mozes verlangt ernaar om iets van Gods aangezicht te zien. De Here God stemt met dat verlangen van Mozes in. De Here God openbaart zich aan Mozes. En tegelijkertijd blijft de Here God de verborgene. Mozes ziet iets van Gods glans. Maar Gods aangezicht ziet Mozes niet. Het wonder is nu, dat wij Gods aangezicht wél kunnen en mogen zien. In de Here Jezus Christus zien we Gods gezicht. In de Here Jezus Christus zien we God in de ogen. Wil je weten, hoe Gods gezicht eruit ziet, kijk dan in de ogen van de Here Jezus Christus!

Wanneer God alleen maar een plekje aan de rand van ons leven krijgt, dan zal Hij achterblijven. Hij dringt zich immers niet op. Dan missen we de glans en de gloed van het leven met God. God wil met ons meegaan, in voor- en tegenspoed. In de Here Jezus Christus heeft God zijn aangezicht getoond. In de Here Jezus Christus mogen we het dan ook heel zeker weten: Hij trekt met ons mee. Meer dan rijkdom, meer dan goud, meer dan schatten op aarde ooit aanschouwd is het deze nabijheid van God in de Here Jezus Christus, die ons leven zijn diepste glans geeft.