Schriftlezing: Johannes 13: 31 – 14: 6

Kerntekst: "Wees niet ongerust, maar vertrouw op God en op Mij." Vers 1

In ons persoonlijk leven kunnen er talloze zaken hebben waarover wij onszelf ongerust maken. We kunnen ons ook ongerust maken over de wereld waarin wij leven: het milieu, dat slechter wordt, voortgaande criminaliteit, dreigende oorlogen. Of over de kerk. Het kan goedkoop klinken wanneer iemand dan zegt, dat we ons niet ongerust moeten maken. Zo’n uitspraak zal wel ergens op gebaseerd moeten zijn, anders is het een goedkope troost!

Ook de leerlingen zijn in verwarring, ongerust geraakt door de dingen die zijn gebeurd. Eerst is Judas, die één van de leerlingen was, plotseling uit hun midden vertrokken, afgehaakt. Vervolgens heeft Jezus zijn aanstaande vertrek aangekondigd. Daarbij zegt Jezus niet waarheen Hij gaat. En tenslotte heeft Jezus de aanstaande verloochening door Petrus voorzegd. Door deze gebeurtenissen zijn de leerlingen in verwarring gebracht. Hun gemoedstoestand is dus meer dan alleen maar ontroering (NBG ’51), maar vooral verwarring, een gevoel van richtingloosheid, stuurloosheid.

In die opperste verwarring neemt Jezus opnieuw het woord om zijn leerlingen te troosten en tegelijkertijd ook richting te geven. Dat doet Jezus niet door wetenschappelijke bewijzen te leveren. Soms kunnen wij intens naar zulke wetenschappelijke feiten verlangen. Maar in het geloof ontvangen we niet dergelijke spijkerharde bewijzen. Jezus troost zijn leerlingen dan ook op een andere manier, biedt hen richting en steun op andere wijze: Jezus doet een beroep op het vertrouwen van de leerlingen. De leerlingen moeten op God en op Jezus vertrouwen. De God die zich bekend gemaakt heeft aan zijn volk Israël, die de Vader van Jezus Christus. Deze God is dus geen onbekende God, maar een God die zich heeft getoond in de loop van de geschiedenis. Vertrouwen is heel kwetsbaar, gebaseerd op liefde.

Waar is het vertrouwen op gebaseerd? Allereerst op de weg die Jezus gaat, een weg van lijden en sterven, waarin de glorie van God zichtbaar wordt. Jezus’ sterven is geen slachtofferrol, maar bewuste keuze, weg van glorie. Zo wordt Gods glorie openbaar, in het lijden aan het kruis. En ook mag ons vertrouwen gebaseerd zijn op de ik ben woorden van Jezus, woorden die vertrouwen wekken, juist in alle radicaliteit.

Met een beroep op dit vertrouwen belooft Jezus twee dingen aan zijn leerlingen. Allereerst belooft Hij, dat Hij weg zal gaan om een plek te bereiden voor zijn leerlingen. Hij gaat zijn leerlingen vooruit naar het huis van de Vader. Daar zal Hij een plek gereed maken voor zijn leerlingen. Zoals Jezus thuis komt bij God de Vader, zo mogen ook de leerlingen thuiskomen bij God. Dat is het meest wezenlijke wat er gezegd kan worden van de plek waar Jezus naar toe gaat. Bovendien is er ruimte in dit Huis van de Vader: er zijn veel kamers. De tweede belofte van Jezus is dat Hij terug zal komen om zijn leerlingen naar deze plaats te brengen. Nu weten wij al meer dan de leerlingen: wij weten dat deze belofte al in vervulling is gegaan, toen Jezus opstond uit het graf én toen de Heilige Geest kwam. Maar tegelijkertijd is er nog een tegoed van deze belofte: we wachten op de wederkomst van de Here Jezus Christus.

Deze beloften mogen we vertrouwen, hoe moeilijk dat soms ook is. We kunnen denken aan het verhaal van de ouders, van wie de zoon een wereldreis ging maken. Hij had beloofd terug te zullen komen. Wanneer dat moment zou aanbreken kon hij nog niet zeggen. Het kon enkele maanden, maar ook een paar jaar duren. In het begin sprongen de ouders nog op wanneer de telefoon ging, maar naarmate het langer duurde voordat ze een levensteken van hun zoon ontvingen, begon de verwarring en de vertwijfeling toe te slaan. Na verloop van tijd durfden de ouders nauwelijks meer erop te vertrouwen, dat hun zoon leefde en terug zou komen. Ze spraken er dan ook maar niet meer over, en bleven niet langer wachten bij de telefoon.

De leerlingen krijgen geen wetenschappelijk bewijs voor het bestaan van de hemel, het Vaderhuis. Ook krijgen ze geen spijkerharde garantie van de wederkomst van Jezus. Zoals ook wij geen bewijzen ontvangen, die we kunnen natrekken. De leerlingen moeten het net als wij hebben van het goede vertrouwen op Jezus. Jezus is te vertrouwen. Zo vraagt Jezus ook van ons niet meer dan te vertrouwen op zijn belofte. Het is heel kwetsbaar, maar met deze kwetsbaarheid mogen we leven en sterven.