Schriftlezing: Johannes 15: 1 – 8

Kerntekst: "Als iemand in Mij blijft en Ik in hem, zal hij veel vrucht dragen. Maar zonder Mij kun je niets doen."

In het alledaagse leven zijn gehecht aan bepaalde personen. Kinderen kunnen als het goed is zo gehecht zijn aan hun ouders, dat zij een diepe verbondenheid ervaren. Deze gehechtheid gunnen we dan ook aan de dopeling en zijn ouders. Of partners; of vrienden. In het tekstgedeelte spreekt Jezus over zo’n diepe verbondenheid, zo’n ijzersterke band met zijn leerlingen. Dat is bijzonder, omdat Jezus even ervoor heeft gesproken over zijn afscheid. Jezus gaat weg naar het Vaderhuis en neemt afscheid van zijn leerlingen.

Om de gehechtheid aan te geven, gebruikt Jezus het beeld van een wijngaard. Dat is in Israël een bekend beeld. Het volk Israël wordt zelf vergeleken met een wijngaard. Maar steeds blijkt het volk te weinig of verkeerde vruchten voort te brengen. Zo geldt het ook voor ons, dat wij tekort schieten in geloof en goede werken. Maar de Here schenkt in zijn goedheid en liefde een andere wijnstok, een ware wijnstok. Jezus Christus is zelf deze wijnstok, die goede vruchten voortbrengt.

Wat Jezus Christus aan zijn leerlingen duidelijk maakt, is dat ook de leerlingen een vruchtbaar leven kunnen leiden, wanneer zij zich aan Jezus Christus hechten. In de verbondenheid met Hem is het mogelijk om vrucht voort te brengen. Dan gaat het om de vrucht van geloof, van onderlinge liefde, van blijdschap, van het houden aan Gods geboden. Dat wordt ook wel duidelijk: Jezus Christus geeft zijn leerlingen niet de opdracht dat ze vrucht moeten dragen, maar geeft het als een belofte mee. De opdracht is om gehecht te zijn aan Jezus Christus, om met Hem verbonden te zijn.

Zoals het voor het persoonlijke leven geldt, dat het nodig is om te groeien en vrucht te dragen, zo geldt het ook voor de gemeente. Als gemeente ontvangen we de opdracht om verbonden te blijven met Jezus Christus, om Hem te volgen in ons hele gemeenteleven. Dan ontvangen we het als een belofte, dat de gemeente zal groeien, niet alleen in aantal maar ook in geloofsvertrouwen.

In het beeld spreekt Jezus niet alleen over groeien, maar ook over snoeien en zelfs over uittrekken. De leerlingen hebben het voor hun ogen zien gebeuren: in het leven van Petrus werd gesnoeid. Petrus had immers overmoedig gezegd dat hij Jezus wel zou volgen, maar Jezus had hem zijn plaats gewezen. Petrus had geleerd om nederig en bescheiden te zijn. Dat was een uiterst pijnlijke ontdekking van Petrus, dan hij niet in eigen kracht achter Jezus kon aangaan. Zo kunnen ook wij in ons leven te maken krijgen met snoeiwerk. Dan maakt de Here God ons duidelijk, dat we niet in eigen kracht in ons leven kunnen staan. Dat is pijnlijk, soms zijn er ook wel hele pijnlijke ervaringen voor nodig in ons leven. Zo kan er ook in de gemeente snoeiwerk plaatsvinden. Dan moeten er dingen weggehaald worden, die zo mooi lijken te gaan, dan moeten er keuzes worden gemaakt.

Er waren ook dode takken uitgetrokken: Judas had zichzelf verwijderd uit de kring van leerlingen. Dat is een aangrijpend gebeuren geweest: het was nacht geworden in zijn leven, hij had zich afgekeerd van Jezus Christus. Het is een onbegrijpelijke mogelijkheid, dat het zo’n nacht wordt in ons leven, dat wij ons afkeren van Jezus Christus, die het licht van de wereld is, dat we de nacht boven de dag verkiezen, dat we een eeuwige nacht tegemoet leven. Ook dat zien we gebeuren in de gemeente: sommige mensen keren Jezus Christus de rug toe en nemen heel bewust afstand van het geloof in God en in Jezus Christus, kiezen voor een bestaan in de nacht.

Zoals wij ons in het alledaagse leven kunnen hechten aan bepaalde mensen die veel voor ons beteken, zo mogen wij ons hechten aan Jezus Christus, om in de verbondenheid met Hem te leven. Dan zal ons leven waarlijk vruchtbaar zijn, vruchten van geloof en goede werken voortbrengen!