Lz: Lucas 24, 13 – 35 Kerntekst: "Terwijl ze zo met elkaar in gesprek waren, kwam Jezus naar hen toe en liep met hen mee, maar hun blik werd vertroebeld, zodat ze hem niet herkenden." (vers 16)

Thema: een inspirerend gesprek met de Opgestane

Doel van de dienst is, dat we als gemeente onderweg ervaren dat de opgestane Heer naar ons toe komt in Woord en Sacrament, waardoor we versterkt verder kunnen gaan op onze levensweg.

In het alledaagse bestaan zijn er talloze momenten, dat we met iemand anders aan de praat raken. Vaak zijn dat gesprekken over alledaagse onderwerpen. Soms komt een gesprek ook op een dieper niveau. Dat zijn de werkelijke inspirerende gesprekken!

In de tekst is sprake van twee mannen, leerlingen van Jezus, die onderweg met elkaar in gesprek zijn. Ze hebben op deze eerste Paasmorgen het nieuws van de vrouwen gehoord, dat het graf leeg is. Zij zijn beeld voor de gemeente. Na de feestelijke Paasdagen werd het ook weer een gewone werkdag, met alledaagse bezigheden en normale zorgen. Zo zijn wij onderweg door het leven.

Op het moment dat deze mannen in gesprek zijn over de dingen die zijn gebeurd, komt er Iemand naar hen toe lopen om zich bij hen te voegen. Het is de opgestane en levende Here Jezus Christus. Hij is degene die deze weglopende leerlingen opzoekt. Jezus zoekt ons op waar we zijn. Ook wanneer wij bij Hem vandaan lopen! Tegelijkertijd betekent dit komen van Jezus bij de mannen ook, dat de mannen Hem niet kunnen dwingen; ook wij kunnen Jezus Christus niet manipuleren om bij ons te komen. Het wonderlijke is, dat de mannen Hem niet herkennen. God zorgt er zelf voor, dat de mannen Hem nog niet herkennen. Zo blijken deze mannen pal naast Jezus te wandelen en Hem toch niet te herkennen. Onze zintuigen kunnen ons bedriegen.

Wanneer Jezus Christus met deze mannen meeloopt, wordt het gesprek van deze mannen gaandeweg tot een inspirerend gesprek, waar ze kracht uit putten en door worden bemoedigd. Het wordt een werkelijk pastorale ontmoeting. Onderweg van Jeruzalem naar het huis in Emmaus vraagt Jezus allereerst, waarover ze lopen te praten. De Opgestane vraagt dus naar de ervaringen van deze mannen in hun gewone alledaagse leven. Dat is troostvol pastoraat: de levende Here Jezus Christus vraagt ons, waar wij ons op dit moment mee bezig houden, wat ons in beslag kan nemen in het gewone leven. Voor de wandelende mannen is er alle aanleiding om met een somber gelaat te blijven staan. Het troostende is dat Jezus bij hen blijft staan en vervolgens doorvraagt. En op dit doorvragen van de Levende Heer komt het hele verhaal los. Ze hadden verwacht dat Jezus de Christus, de Messias zou zijn, die het volk zou verlossen. Ze zijn teleurgesteld in Jezus, ontgoocheld in hun geloof. Zo vraagt Christus door: Hij wil werkelijk weten wat er op de bodem van onze ziel leeft. En soms kan dat ontgoocheling zijn, teleurstelling dat God zo’n volkomen andere weg gaat met ons leven, dan we hadden gehoopt en verwacht. Maar dan komt er ook een derde stap in het gesprek. Dat is de kritische en confronterende stap. Jezus confronteert de wandelende mannen met de Schrift, de belofte van God, die niet alleen van glorie en heerlijkheid spreken, maar ook van lijden en sterven. Wanneer de Schriften opengaan klinkt dat als een tegengeluid. De bijbel troost niet alleen, maar geeft ook tegenspraak. Zo spreekt Christus ook tot ons in kritische bewoordingen. De Schrift kan ons kritisch aanspreken op onze levenshouding van egoïsme of materialisme, van halsstarrig ongeloof en het zoeken in verkeerde religieuze bewegingen.

Dan openbaart Jezus Christus zich. Hij gaat met de mannen mee naar binnen in hun huis en blijft bij hen. Daar verandert Hij van een gast aan tafel in de Gastheer bij wie de twee mannen thuis mogen komen. Jezus Christus neemt het initiatief in het breken van het brood, het uitspreken van de zegenbede en in het uitdelen van het brood. Zo bedient Christus zelf onverwacht het Heilig Avondmaal. Op het moment dat de mannen Christus het brood zien breken en uitdelen worden hun ogen geopend, en zien zij dat het de Heer is. Maar tegelijkertijd wordt Hij aan hun ogen onttrokken. Christus kan niet blijven, Hij is niet te grijpen. Maar ze hebben Hem wel herkend! Zo mogen ook wij als gemeente de Here Jezus Christus herkennen in de tekenen van brood en wijn.

Wanneer de twee leerlingen dit hebben meegemaakt, gaan zij terug. Ze hebben een hele weg nodig gehad om tot de ontdekking te komen dat Christus leeft. Daar worden ze begroet met de vreugdevolle woorden, dat de Heer werkelijk is opgewekt en leeft.