Schriftlezing 1 Korintiërs 7 Thema: Jezus’ wederkomst kleurt je dag!

Kerntekst: "Wat ik bedoel, broeders en zusters, is dat er maar weinig tijd rest (…) want de wereld die wij kennen gaat ten onder." 1 Korintiërs 7: 29 – 31

Doel van de dienst is dat we beseffen dat de verwachting van de spoedige wederkomst van Jezus Christus concrete, praktische gevolgen heeft voor ons alledaagse bestaan.

Soms beseffen we maar al te goed, dat de tijd voorbij vliegt. De weken en de jaren rijgen zich aaneen. Soms dringt het besef zich aan ons op, dat ons leven bliksemsnel voorbij gaat. De apostel Paulus brengt dit levensgevoel onder woorden, wanneer hij zegt, dat de tijd kort is. Deze huidige wereld gaat voorbij. De verwachting van Jezus’ wederkomst heeft directe gevolgen voor het alledaagse leven, met betrekking tot relaties, het omgaan met emoties en het omgaan met bezit.

Levend vanuit de toekomst van het Koninkrijk van God worden in de eerste plaats relaties van een hele andere orde. "Laat daarom ieder die een vrouw heeft zo leven dat het hem niet in beslag neemt." Met deze woorden geeft Paulus aan hoe hij de relatie tussen een man en een vrouw ziet. Om te beginnen zou hij het liefste willen dat ook anderen de gave van onthouding hadden. Er zijn mensen die ongewild alleengaand zijn, wat soms best moeilijk kan zijn. Maar er zijn ook mensen, die de gave van de onthouding hebben ontvangen. Het is een geschenk wanneer iemand ongetrouwd kan zijn, omdat dit de mogelijkheid geeft om geheel aan God toegewijd te zijn. Hoewel God de mens als man en vrouw heeft geschapen en mensen in de relatie tot ontplooiing komen, kunnen er huwelijksproblemen zijn. Zo was het ook al in de tijd van Paulus. Er zijn bijvoorbeeld vrouwen die binnen het huwelijk weigerden gemeenschap met hun man te hebben. Misschien vanuit de achtergrond dat seksualiteit niet ‘geestelijk’ genoeg zou zijn. Paulus geeft ten antwoord, dat zij elkaar de seksualiteit niet mogen onthouden. In een huwelijk gaat het er niet om, dat we recht hebben op de ander, ook niet op het lichaam van de ander, maar wel dat we bereid zijn om onszelf, ook ons lichaam, aan de ander te schenken. Verder zijn er mensen in Korinthe die willen scheiden. En hoewel Paulus de regel van Jezus herhaalt dat een mens niet mag scheiden, weet ook de apostel van de gebrokenheid van deze wereld. Wat de band van het huwelijk ook met zich meebrengt, is dat er altijd een moment komt, dat de dood scheiding brengt. De apostel geeft handvatten aan de gemeenteleden hoe weduwen en weduwnaren verder moeten leven: dan is er alle vrijheid om opnieuw een relatie aan te gaan. Levend vanuit de toekomstverwachting dat Jezus Christus wederkomt mag het huwelijk er helemaal zijn, met alle lichamelijke aspecten die erbij horen, maar de tekst maakt ons duidelijk dat we onszelf niet mogen verliezen in de relatie, omdat de relatie ‘maar’ van tijdelijke aard is en in de eeuwigheid voorbij zal zijn.

Zo geldt het ook voor onze omgang met verdriet en vreugde. Paulus zegt dat we er niet in moeten opgaan, er niet door moeten worden beheerst. Dat betekent niet dat we zonder enige emotie door het leven moeten gaan. We mogen ons gerust laten raken door verdrietige dingen die in onze omgeving of de wereld gebeuren. Het is ook best om blijdschap en vreugde te ervaren, over de dingen die we ontvangen of over een sportwedstrijd. Maar waar de apostel de vinger bij legt, is dat verdriet en vreugde niet onze identiteit zullen bepalen. Levend vanuit de toekomstverwachting dat Jezus Christus wederkomt, mogen we weten, dat onze diepste vreugde niet ligt in de dingen die we in deze wereld kunnen meemaken, maar in Jezus Christus en dat wij al ons verdriet mogen leggen in de handen van onze hemelse Vader.

Deze houding geldt ook ons bezit. Nergens in de bijbel wordt gezegd, dat we geen bezittingen mogen hebben. Maar het gevaar bestaat, dat we ons hart zo aan de bezittingen hechten, dat we denken dat ons leven ervan afhangt. De reclame speelt er handig op in. Wat Paulus nu zegt, is dat onze identiteit niet ligt in de dingen die we hebben, maar dat onze identiteit ligt in de relatie met Jezus Christus. We mogen de dingen van deze wereld gerust gebruiken, maar ons leven hangt er niet van af. Levend vanuit de toekomstverwachting dat Jezus Christus wederkomt, gebruiken we de aardse goederen als leengoed, in het besef dat we alles eens weer achter moeten laten omdat er niets van onszelf is.

Deze wereld gaat voorbij. We leven erin en genieten ervan, maar hechten onszelf er niet aan, omdat we weten dat we op doorreis zijn, als pelgrims op weg naar het hemelse Jeruzalem! De toekomst van Jezus Christus kleurt ons alledaagse bestaan in de wereld!