Tijdens een maaltijd worden nogal eens dingen met elkaar besproken, die op een ander moment niet zo gemakkelijk worden gezegd. Een gezamenlijke maaltijd sticht gemeenschap. In het Lucasevangelie komen we Jezus geregeld tegen tijdens een maaltijd. Aan het begin van het evangelie vertelt de evangelist ons al, dat Jezus de maaltijd houdt met de tollenaar Levi. Vervolgens komen we Jezus ook tegen tijdens de maaltijd in het huis van een farizeeër. Bovendien kunnen we denken aan het kernhoofdstuk 15.

In de kerntekst lezen we, dat Jezus er hevig naar verlangt om dit pesachmaal met zijn leerlingen te eten. Lucas vertelt ons eerst hoe Jezus aan twee van zijn leerlingen opdracht geeft, om de zaal gereed te maken, waar de maaltijd gehouden moet worden. Precies zoals Jezus het heeft gezegd, gebeurt het ook. Lucas tekent ons Jezus, die als Heer en Meester de laatste maaltijd met zijn leerlingen wil houden. Jezus viert de pesachmaaltijd. Op deze dag wordt het pesachlam geslacht. Pesach is het feest waarop de bevrijding van het volk Israël uit de slavernij van Egypte wordt gevierd. In het Oude Testament staat beschreven, wat er bij deze maaltijd wordt gegeven: een lamsbout als een herinnering aan het lam dat werd geslacht zodat het bloed aan de deurposten kon worden gesmeerd. Zo is ook de wijn in de beker een verwijzing naar het bloed van dit paaslam. Verder zijn ook de ongedesemde broden een belangrijk onderdeel en dat onderstreept de haast waarmee moest worden gegeten.

Jezus verlangt ernaar om dit pesachmaal met zijn leerlingen te eten, omdat Hij bij dit pesachmaal een andere dimensie geeft. Jezus verandert de betekenis van de pesachmaaltijd door naar zichzelf te wijzen. Het pesachmaal wordt in Jezus Christus vervuld. Zo neemt Jezus het brood in zijn handen en breekt het brood om het uit te delen aan zijn leerlingen. Zoals Jezus het brood uitdeelt aan zijn leerlingen, zo zal Jezus zichzelf uitdelen aan zijn leerlingen! Zo neemt Jezus ook de beker, schenkt de wijn erin, en tekent daarmee voor zijn leerlingen uit, dat zijn bloed wordt vergoten, opdat zijn leerlingen kunnen leven! Zoals het paaslam wordt geslacht, en het bloed van het paaslam op de deurposten werd gesmeerd, zo is Jezus zelf het paaslam, dat wordt geslacht! Bij het Avondmaal breken we brood als teken van Jezus’ gebroken lichaam en schenken we de wijn als een teken van Jezus’ vergoten bloed. Jezus verlangt naar dit pesachmaal, omdat Hij hier een verbinding legt tussen de viering van Avondmaal en de wereld. Zoals Jezus zichzelf weggeeft aan zijn leerlingen en in het midden van zijn leerlingen is, als één die dient, zo zijn de leerlingen van Jezus ook geroepen om te dienen.

Dit pesachmaal is niet alleen een laatste maaltijd, maar vooral ook een verwijzing naar een eerste maaltijd. Jezus zegt, dat Hij niet langer samen de pesachmaaltijd zal eten, totdat het Koninkrijk van God gekomen zal zijn. Daarmee verwijst Jezus dus vooral ook naar de toekomst! In Hem is het Koninkrijk van God al aangebroken. Wie Jezus kent, heeft het eeuwige leven al. Maar tegelijkertijd wijst Jezus ook naar de toekomst, wanneer Hij zal wederkomen. Jezus laat aan deze pesachmaaltijd zien, dat het Koninkrijk van God zal komen, en dat Hij het zal brengen in de weg van lijden en sterven. Zijn leerlingen discussiëren niet alleen over de vraag wie de meeste en de belangrijkste is, maar aan het einde van de maaltijd komen de zwaarden alvast boven tafel. Door de strijd aan te gaan en geweld te gebruiken, willen zij tot het doel komen, dat Jezus voor ogen heeft. Waar Jezus naar verlangt is, om te laten zien, dat Hij het Koninkrijk van God realiseert. Niet met macht en met zwaarden, met de overmacht van zijn liefde. Zo komt het Koninkrijk van God eens dichterbij!

Jezus eet met zijn leerlingen op een kruispunt van zijn leven in de wereld. Straks zal Hij naar het kruis gaan en lijden en sterven voor de zonden van de wereld. Maar eerst verlangt Hij er nog naar om samen met zijn leerlingen te eten en de gemeenschap te ervaren. Dat wordt ook zichtbaar in het gebed van Jezus voor Petrus. Alleen doordat Jezus voor zijn leerling bidt, houdt Petrus het vol. Zo is het offer van Jezus, waarin Hij zichzelf aan ons weggeeft, de grond en de bodem van ons bestaan. Achter het bloed van dit Lam kunnen we schuilen. En zo is het gebed van Jezus Christus voor ons de motor waardoor we kunnen leven.