Schriftlezing Marcus 6: 30 – 44

Thema: Méér dan genoeg!

Kerntekst: Iedereen at en werd verzadigd. (vers 42)

Iedereen heeft wel eens honger. In het tekstgedeelte hebben we ook gelezen over mensen, die honger hebben. Het hele volk is achter de Here Jezus Christus aangekomen. De mensen lijken op een kudde schapen zonder herder. Maar de Here Jezus laat dan merken, dat Hij een goede Herder is. Hij raakt met innerlijke ontferming bewogen. En aan het einde van de dag krijgen de mensen honger.

De mensen, die in de wildernis naar de Here Jezus luisteren, hebben honger. Dat zegt allereerst iets over een knagend gevoel in hun buik. Maar zo kun je ook nog heel andere dingen missen. Wanneer je verdrietig bent, mis je de vreugde en de blijdschap! Wanneer je bang bent, mis je een schuilplaats, waar je veilig bent! Wanneer je alleen en eenzaam bent, mis je vriendschap en iemand om je heen, die een hand om je schouder legt! Wanneer je twijfelt of de Here God er is, mis je dus de zekerheid en het geloof! Wanneer je boos bent en haat kent, mis je echte liefde! Dat de mensen honger hebben wordt nog eens onderstreept door de plaats waar zij zijn. Het is een eenzame plaats. Ze zijn in de wildernis.

Maar juist op deze onherbergzame plaats, in de wildernis gaat de Here Jezus de mensen voedsel geven. De Here Jezus gaat brood geven aan al die mensen, die honger hebben. Dat komt vaker voor in de Bijbel, dat mensen in de wildernis brood en voedsel krijgen. Denk aan Hagar, het volk Israël, de profeet Elia. Zij krijgen brood voor onderweg. En zo gaat het ook nu weer. De mensen, die naar de Here Jezus zijn komen luisteren, krijgen honger. Maar in plaats van de mensen naar huis te sturen, geeft de Here Jezus een onmogelijke opdracht aan de discipelen. Nadat de discipelen even hebben gezocht, komen zij niet verder dan vijf broden en twee vissen. Dat is volstrekt ontoereikend. Maar de Here Jezus neemt die vijf broden en die twee vissen aan. Het weinige dat de discipelen kunnen geven aan de Here Jezus, neemt Hij aan en daar doet Hij iets mee. Zo geldt het ook vandaag nog. Het lukt ons bij lange na niet om alle honger te stillen. Maar wanneer we ons tekort erkennen en onze menselijke mogelijkheden vervolgens in de handen van de Levende en Opgestane Heiland leggen, dan mogen we wonderen verwachten.

Wanneer de Here Jezus het brood gaat breken, dan komt er een overvloed aan voedsel uit Zijn handen! Van die overvloed mogen we in de eerste plaats ook zelf leven. Zo vervult Hij al ons verlangen. Zo geeft Hij alles wat wij nodig hebben. Zo vervult Hij onze honger. Wanneer wij zelf hebben ervaren, dan verlangen we er ook naar om daarvan uit te delen. Dat wil de Here Jezus leren. Hij geeft ons zoveel. Hij geeft elke dag het dagelijkse brood. Maar Hij geeft ook zoveel meer. Hij geeft echte vreugde, vrede, verzoening, liefde. Wanneer we dat zelf hebben ontvangen, mogen we er ook van uitdelen. En wanneer we zo leren delen met anderen, zullen we ook merken, dat er een overvloed komt. Dan blijft er aan het einde zelfs nog heel veel over!