Schriftlezing: Psalm 131

Liederen Psalm 90: 1, 2 en 7; Psalm 65: 1; Psalm 131: 1, 2 en 3; Gezang 463: 4 en 5; Psalm 62: 4 en 5; Gezang 398: 1, 2, 6 en 7; Gezang 388: 1, 2, 4, 8 en 10

Kerntekst: "Als een kind op de arm van zijn moeder, als een kind is mijn ziel in mij." Vers 2b

Thema: rust bij God

Oudejaarsdag heeft iets van onrust in zich. Het is niet alleen de onrust van buiten, maar ook de innerlijke onrust. We blikken terug en overzien wat we er het afgelopen jaar van terecht hebben gebracht. Wat is er van alle goede voornemens en ambities geworden? Misschien kijken we ook wel verder terug en overzien onze levensweg.

Zo is ook de psalmist onderweg. Deze psalm is een pelgrimslied. Evenals de voorgaande psalmen. Deze liederen werden gezongen onderweg naar Jeruzalem, naar de tempel. Allerlei gevoelens en gedachten komen onderweg naar boven. Ook ons leven is een pelgrimsreis. We mogen onderweg zijn naar het hemelse Jeruzalem.

Het leven van de psalmist is getekend door innerlijke onrust. Zeker, hij zet zijn lied in met de belijdenis dat zijn hart niet trots en zijn blik niet hoogmoedig is. Maar hij is niet zomaar tot deze innerlijke houding van rust gekomen! De psalmist erkent met deze woorden dat hij in het verleden wel trots van hart is geweest. Hij heeft hooghartig neergekeken op anderen, zoals de farizeeër neerzag op de tollenaar. En met een hoogmoedige blik heeft hij om zich heen gekeken, waarmee wordt bedoeld dat hij altijd streefde naar méér. Daarmee heeft de dichter ook ons leven geschetst. Vaak zien we neerbuigend neer op anderen. En vaak is er een streven in ons bestaan om méér te hebben, méér te bereiken, méér te zijn dan anderen. Het gevolg is dan dat we op onze tenen moeten lopen.

Er is in het leven van de psalmist iets gebeurd. Hij heeft ergens onderweg rust gevonden. Hij is stil geworden. Om deze rust te verbeelden gebruikt hij het beeld van een kind. Het gaat om een peuter, die de moederborst ontwend is. Niet om een baby die nog helemaal verzorgd moet worden. Het gaat om een ‘gespeend kind’. De psalmist zegt van zichzelf dat hij net als dat kind tot rust is gekomen. Hij hoeft niet langer meer op zijn tenen te lopen en zich te bewijzen voor anderen, want hij wordt gedragen door zijn moeder. Dit is het beeld dat de psalmist van het geloofsvertrouwen schetst. Wie gelooft hoeft niet op de tenen te lopen en zich groot te houden voor zichzelf en anderen. De dichter mag geloven als een kind.

In het Nieuwe Testament horen we hoe Jezus zijn leerlingen en ons bij zich nodigt. Want werkelijke rust vinden we bij Hem. Hij schenkt ons de rust wanneer we vermoeid en belast zijn, wanneer we moe zijn geworden van onszelf, moe geworden van alle dingen die we nog moeten doen en presteren. Wanneer we moe zijn geworden van de dingen die anderen ons opleggen, de Ijeisen waaraan we moeten voldoen om mee te tellen. We mogen aan het einde van het jaar met alle onrust die ons wordt opgelegd en die van binnenuit komt, bij Jezus komen om bij hem rust te ontvangen voor onze ziel. Vanuit deze innerlijke rust mogen we als een gespeend kind verder trekken het nieuwe jaar in.

Wanneer we zo als een kind vertrouwen op God mogen we onze levensweg vervolgen. In dit geloofsvertrouwen kunnen we het oude jaar besluiten en het nieuwe jaar intrekken. We mogen in de innerlijke rust die Jezus Christus schenkt, verder gaan, onderweg naar het hemelse Jeruzalem. "Ik droomde eens en zie ik liep aan 't strand bij lage tij. Ik was daar niet alleen, want ook de Heer liep aan mijn zij! We liepen saam het leven door en lieten in het zand een spoor van stappen, twee aan twee, de Heer liep aan mijn hand. Ik stopte en keek achter mij en zag mijn levensloop. In tijden van geluk en vreugd, van diepe smart en hoop. Maar als ik goed het spoor bekeek, zag ik langs heel de baan, daar waar het juist het moeilijkst was, maar één paar stappen staan…. Ik zei toen: "Heer, waarom dan toch? Juist toen 'k U nodig had, juist toen ik zelf geen uitkomst zag op 't zwaarste deel van 't pad… De Heer keek toen vol liefde mij aan. En antwoordde op mijn vragen: "Mijn lieve kind, toen 't moeilijk was, Toen heb Ik jou gedragen…!"