In een gezin valt het lang niet altijd mee om gezamenlijk de maaltijd te gebruiken. De gezamenlijke maaltijd staat onder druk omdat iedereen eigen activiteiten heeft. Als het er dan van komt om gezamenlijk te eten, ervaar je de verbondenheid als gezin. Wacht dus op elkaar!

Zo bedoelt de apostel het ook wanneer hij aan het einde van een hoofdstuk over de viering van het Heilig Avondmaal zegt, dat de gemeenteleden gastvrij moeten zijn voor elkaar. Letterlijk staat er in vers 33 dat men moet wachten op elkaar voordat men samenkomt voor de maaltijd. De situatie waarin het Heilig Avondmaal werd gevierd was anders dan in onze tijd. Christenen kwamen naar alle waarschijnlijkheid bij elkaar om gezamenlijk de middag- of avondmaaltijd te gebruiken. Nu waren er in Korinthe een aantal misstanden, die de apostel bekritiseert. In de eerste plaats was er verdeeldheid, er waren partijschappen, waarbij de één zich boven de ander verheft. Bovendien waren er nogal wat gemeenteleden, die niet op elkaar konden wachten. Er heerste een sfeer, waarin sommigen (de rijkere gemeenteleden) alvast met de maaltijd begonnen, terwijl anderen (vooral de armere gemeenteleden) nog niet eens waren gearriveerd. Dat leidde ertoe, dat sommigen dronken en verzadigd waren terwijl anderen nog even hongerig waren als in het begin van de maaltijd.

Dit individualistische gedrag keurt de apostel ten stelligste af. De gemeente die samenkomt is immers het lichaam van Christus! Dat betekent dus dat wie op een onwaardige manier eet en drinkt een oordeel over zich afroept. Dat gebeurde dan ook in Korinthe. Doordat de één te veel at en teveel dronk terwijl de ander juist tekort kwam, waren er veel mensen ziek in de gemeente en stierven er ook wel mensen. Daarom roept de apostel de gemeente ertoe op om zich te toetsen, voordat ze de maaltijd gebruiken, opdat ze niet zouden worden veroordeeld.

Het is nog niet zo gemakkelijk om deze tekst te vertalen naar onze situatie. Deze woorden zijn dan ook maar al te vaak verkeerd verstaan. Waar het om gaat is dat ook wij leren om in de gemeente naar elkaar om te zien. Ook voor ons geldt de opdracht om op elkaar te wachten, oog en hart voor elkaar te hebben. Niet alleen binnen de gemeente, maar ook op diaconaal vlak.

Wat de apostel in de kern wil doorgeven is wat een waardige manier is om het Heilig Avondmaal te vieren. Wanneer we het brood breken en uit de beker drinkt, gedenken we Christus. Dat is meer dan een herinnering aan zijn leven en sterven. Wanneer we Christus gedenken, is Hij in ons midden aanwezig. Christus is zelf de gastheer, die zichzelf uitdeelt en wegschenkt. Wanneer we zo het Heilig Avondmaal vieren, is dat in zichzelf al een verkondiging. We verkondigen op dat moment de dood van Christus. De dood van Christus verkondigt dat er een brug is geslagen naar de hemel. Want de dood van Christus is als een offer, waardoor we God weer mogen ontmoeten.

Gezamenlijk mogen we het Heilig Avondmaal vieren. Zoals een gezin dat wacht op elkaar en rond de tafel zit betrokken is op elkaar en niet voor zichzelf leeft, zo mogen we in de gemeente betrokken zijn op elkaar omdat we niet langer voor onszelf leven.