Aan alle dingen komt een einde. Dat geldt voor de fijne en mooie dingen, maar het geldt ook voor moeilijke dingen.

Ook in de tekst schetst de apostel Paulus dat er aan bijna alles een einde komt. In het voorgaande gedeelte en ook in het gedeelte dat nog volgt spreekt Paulus op een verheven toon over de verschillende gaven van de Heilige Geest. God heeft in zijn wijsheid en genade een overvloed aan zegeningen geschonken aan de gemeente: talloze geestesgaven. De gemeenteleden in Korinthe zijn er dan ook erg blij mee en zelfs een beetje trots op. Ze geven hoog op van de verschillende gaven en de één vindt dat zijn gave nog belangrijker is dan de gave van de ander. Er waren nogal wat gemeenteleden die elkaar de loef afstaken met de bijzondere gaven van tongentaal/ klanktaal en de gave van genezing en ook de gave van het profeteren.

Nu doet de apostel zeker niet minderwaardig over deze gaven, maar in dit hoofdstuk van de liefde maakt hij duidelijk dat we alles in de juiste proportie moeten zien. Alle gaven, waar we zo trots op kunnen zijn, zullen ophouden te bestaan. Daarmee laat de apostel Paulus ons kijken vanuit het perspectief van de wederkomst van Jezus Christus. Toch is er dan één ding, waar geen einde aan komt. Dat is de liefde. Nu worden deze woorden heel vaak gebruikt in het kader van een trouwdienst. Wat is er ook mooier dan twee mensen, die elkaar trouw beloven en daarbij de tekst te horen krijgen, dat hun liefde voor elkaar nooit zal eindigen. In deze zelfde zin worden de woorden ook nogal eens gebruikt bij een begrafenis, als een troost voor degene die achterblijft. En toch spreekt de apostel in dit hoofdstuk van de liefde niet over de menselijke liefde, die eeuwig is.

Als Paulus spreekt over de eeuwige liefde, gaat het over de liefde van God voor ons. Die liefde bezingt Paulus in hoogverheven taal. Deze liefde van God is vol van geduld en goedheid. Gods liefde is niet hoogmoedig of jaloers. Deze liefde geeft zichzelf helemaal gratis en voor niets weg. Gods liefde wordt dan ook wel het beste en meest volkomen uitgedrukt in de Here Jezus Christus. Hij is Gods liefdesverklaring aan ons mensen. Deze liefdesverklaring wordt het meest duidelijk aan het kruis, waar de Here Jezus Christus lijdt en sterft voor onze zonden. Aan het Heilig Avondmaal is deze liefde zichtbaar en tasbaar geworden. Deze liefde, die in de Here Jezus Christus is uitgedrukt, blijft voor eeuwig bestaan.

Nadat de apostel op deze manier Gods liefde heeft neergezet, maakt hij nog in enkele beelden duidelijk op welke manier de verhouding is tussen de gaven van de Geest en onze menselijke relaties aan de ene kant en Gods liefde die in Christus Jezus wordt uitgedrukt aan de andere kant. Allereerst gebruikt de apostel het beeld van een opgroeiend kind. Een kind denkt en kijkt wel anders dan een volwassene. Zo zijn de gaven van de Geest kinderlijke uitdrukkingsvormen voor het contact met God. Het tweede beeld is het beeld van een spiegel. Dan denkt Paulus aan de bronzen handspiegels uit zijn dagen, die vaak al snel werden aangetast door roest. In zo’n spiegel was het mogelijk om jezelf of een ander te zien, maar het leverde vaak een onduidelijk beeld op. In onze tijd hebben we weliswaar andere spiegels, waardoor we een scherp zicht hebben, maar ook wij maken het wel mee dat we kijkend in een spiegel een vertekend beeld krijgen. In de eeuwigheid, wanneer het volmaakte is gekomen, dan zal alle onduidelijkheid weggenomen zijn.

Zo is het inderdaad waar dat er aan alle dingen een einde komt. Zelfs komt er een einde aan het geloof, omdat geloven overgaat in aanschouwen. En er komt een einde aan de hoop, want ons hopen gaat over in een bezitten. Wat eeuwig blijft is Gods liefde voor ons. Zijn liefde was er al vanaf het allereerste begin, zijn liefde blijft gedurende ons gehele leven bestaan en zijn liefde duurt zelfs tot in eeuwigheid.